بالاخره امتحانا تموم شد . بالهايمان جوانه زده و همين طور دارند قد مي كشند البته دلم برايشان

مي سوزد چون قرار است جوان مرگ شوند و حداكثر تا بيست تير دوام مي اورند اخر مدرسه رفتن در تابستان كه بال نمي خواهد لذا بايد قيچي شان كنيم .

البته اينجانب ترجيح مي دهم كه در اكنون ابتني كنم و لذا بال هايم رشد قابل توجهي داشته اند و نمي دانم كه بال هاي ديگر مرده شوران در چه وضعيتي به سر مي برند يا اصلا زنده اند يا به درك واصل شده اند .

اين از ان جهت است كه مادر اينجانب و آنجانبان امروز براي دريافت كارنامه به مدرسه عزم سفر كرده اند و شايد از شدت شعف راه مدرسه تا خانه را دويده باشند تا هر چه سريع تر دختر عزيزتر از جانشان را در اغوش بگيرند و در همين حين زحمت چيدن بال ها رو خودشان متقبل شوند . لذا اينجانب ترجيح مي دهم كه در ناداني ام باقي بمانم و هيچ علاقه ندارم به آنجانبان زنگ زده و پرده ي گوشم با شنيدن فرياد هاي مادري كه دارد به دلبندش اظهار علاقه ميكند ، پاره شود .

البته پيش بيني كاري ست بس سهل و آسان :  

با توجه به اينكه مادر مرده شور ذليل مرده در همه ي ميادين صبر و بردباري جزيلي از خود به خرج

مي دهد و هميشه در اواسط امتحانات مرده شور مذكور را به خواندن رمان و همشهري جوان و كلا كارهاي غير درسي تشويق مي نمايد ( بر منكرش لعنت ) و از اين بابت به الهه ي تحريم معروف است ، احتمالا پس از دريافت كارنامه ي قند عسل ، در حين دويدن از مدرسه تا خانه لحظه اي ايسته كرده تا چندين عدد قفل خريداري نمايد تا پس از رسيدن به خانه مرده شور ياد شده را با سه قفله كردن كتابخانه و پاره كردن همشهري جوان هاي بينوا و به زدن تست رياضي و ذليل مردگي وادار سازد.

به احتمال 120% مرده شور بي خيال از ديدن كليه ي مسابقات فوتبال اعم از يورو و دلار و ... منع گرديده و همچنين بنا به توصيه ي مادر مهربان بايد دوشنبه ها در ساعت 9 به بستر برود تا شايد خواب 90 را ببيند ولي از آن جايي كه مرده شور مذكور با هر اقدامي مقابله كرده و دچار ذليل مردگي

 نمي شود در كنج عزلت در حال طراحي نقشه ي ساخت ديوار بالشتي در مقابل تلويزيون است تا از رسيدن نور وجنات عادل فردوسي پور به مادر محترمه كه در جلوي تلويزيون خفته است جلوگيري نمايد و احتمالا مرده شور بوقلمون صفت او را در اين امر مشايعت مي نمايد.

اينجانب مرده شور زيگيل هم فعلا در بي خيالي به سر مي برم و خبري از مادر عزيز نيست و احتمال

 مي دهم آنجانب با مشاهده ي كارنامه ي اينجانب چنان بر سر ذوق امده كه ييهو بال در اورده و به اسمان ها پرواز كرده است .

از آن جايي كه تحريم درباره ي نيازهاي اساسي هر يك از مرده شوران صورت گرفته لذا قدرت تحريم كنندگان بيشتر مي شود و مرده شوران تحريم شده مجبورند با تكرار جمله ي  «  .... خوردم » اظهار ندامت كنند تا شايد تحريم كنندگان بي خيال شوند و دست از سر كچل ما بر دارند .

امريكا بيايد تحريم كردن را از مادران ما ياد بگيرد.

واي زنگ زدن

                 اخ قلبم .....

                                                                                            مرده شور زيگيل

امروز تولدمان است . تولد يك سالگي مان .

اوايل براي مرده شوران چه ارزوهايي داشتيم . چه كارها كه نمي خواستيم بكنيم .حتي مي خواستيم جهاني شويم . اما تنبلي خودمان ، اختلافات داخلي ، درس و يك سري مشكلات ديگر همه و همه باعث شد كه مرده شوران ان چيزي بشود كه ديديد و احتمالا خوانديد و خداي نكرده نظر داديد . بماند كه ما از خودمان بيش از اين توقع داشتيم .

امروز تولدمان است . تولد يك سالگي مان. امروز شمع يك سالگي را بر روي كيك فرضي ذهنمان فوت مي كنيم و اين تولد چه چيز خوبي ست. گاهي وقت ها ادم را اميدوار مي كند . درست مثل ما.

مايي كه چند وقت پيش تصميم گرفتيم كه دكمه ي delete را بفشاريم و مرده شوران را به درك واصل كنيم. يا مني كه تصميم گرفته بودم خودم را كنار بكشم و خلاص . اما وقتي يك نگاه به ارشيومان كردم ، وقتي اولين پستم را خواندم ، يك حسي در وجودم تازه شد . اينكه يك روزهايي چقدر مرده شوران را دوست مي داشتم و البته برايم مهم بود .

يك حسي در وجودم تازه مي شود. درست است كه چندان خوانده نمي شويم و نظرهايمان هم به نظرهاي مرده شوري خودمان محدود مي شود و بس.اما احساس خوبي دارم .به اينده فكر ميكنم .

به اينده اي كه مرده شوران ده ساله شود يا بيشتر و ان وقت مرده شوران يك دفترچه خاطرات مشترك براي ماست. خاطرات تلخ و شيريني كه ده سال بعد حس نوستالژي را در ما زنده مي كند و مزه ي شيرين روزهاي دور هم بودن .

شايد روزي مرده شوران تنها نقطه ي اتصال ما باشد .

دوست دارم اين نقطه را حفظ كنيم . اين دل خوشي كوچك ما در اين دنياي مجازي.

خدا كند حداقل اين برايمان بماند .

ما به يك جرقه نياز داريم . جرقه اي براي شروع دوباره .

                                                                                        مرده شور زيگيل و ذليل مرده       

سلام ! اومدم . وسط امتحانا هم اومدم . (چه عجیب )

خوب تو این مدت اتفاقات زیادی افتاده ولی همین دوتا اتفاق که امروز افتادن شاید بقیه ی مسائل رو تو حاشیه ببرن .

اول اینکه قطبی رفت .مربی ای که نه تنها پرسپولیسی ها و نه تنها فوتبالی ها و نه تنها ورزشی ها بلکه همه ی ایران دوستش داشتن و دارن .

با انکه اتفاق غمناکی بود ولی از نظر من عاقلانه بود . باید از این جهت به آقای قطبی و مخصوصا خانم یوروم تبریک بگیم که این تصمیم رو اخذ کردن . 

اتفاق بعدی :

بعداز باخت دیروزوالیبال ایران مقابل الجزایر (در حالی که ۲ ست اول رو جلو بودیم ) امروز هم میتونستیم ببریم اما نبردیم.

از ایسنا یه تیکه های جالب رو برداشتم تا اونایی که امروز ساعت ۱:۳۰ بازی رو ندیدن یه چیزایی دستگیرشون شه

"زوران گاييچ" سرمربي تيم ملي واليبال ايران نيز اظهار داشت: به طور كلي ژاپن بهتر از ايران بازي كرد. به خصوص در ست‌هاي اول و دوم تيم ژاپن واقعا هماهنگ بود. سرويس‌هاي تيم حريف خيلي خوب بودند و برخلاف آن دريافت‌هاي ما ضعيف. پس به همين دليل ما بازي را واگذار كرديم.

وي افزود: مشكلي كه تيم ما در اين زمينه دارد اين است كه اكثر بازيكنان تيم ايران تجربه‌ي بازي در تورنمنت‌هاي بين‌المللي را ندارند و فقط با تجربه‌ي بازي در ليگ ايران در اين مسابقات حاضر شدند. هر چند من بايد بگويم سرويس‌هاي "ايشي‌جي‌ما" يك شكل جديد را براي ما داشت و ما راه مقابله با آن را خيلي سخت پيدا كرديم.

"پيمان اكبري" كاپيتان تيم ملي واليبال ايران نيز گفت: اكثر بازيكنان ما مقابل جمعيتي بالغ بر ده هزار نفر هرگز بازي نكرده بودند. فقط من و شماره‌ي 9 تيم يعني عليرضا نادي تجربه‌ي چنين شرايطي را داشتيم. هر چند من بايد بگويم تيم ايران اين بازي را با شايستگي واگذار كرد، تنها به دليل اشتباهات فردي‌اش. اگر ما اين اشتباهات را نداشتيم بايد بازي را سه بر دو مي‌برديم. 

بحالا بعد از ۲تا خبر غم انگیز یه خبر خوب

تیم ملی بسکتبال ایران که خودشو برای المپیک آماده میکنه بعداز برد تیمهای تراز اول جهان(کرواسی - الجزایر و ایتالیا ) قهرمان جام ۴جانبه ی ایتالیا شد . این بازی های خوب به ما این نوید رو میده که توی المپیک به جز اینکه منتظر رضازاده و ساعی و سوریان و...باشیم یه بازی تیمی هم ببینیم .

با تشکر 

 التماس دعا

مرده شور بو قلمون صفت

چلسي قهرمان نشد و حاصلش اشك هايي است كه با اشك هاي اسمان در مي اميزد.

من نمي دانم خوزه در كجاي جهان اشك مي ريزد اما مي دانم كه اشك مي ريزد.

فوتبال ورزش بي رحمي است.

همانطور كه به خوزه رحم نكرد به چلسي هم رحم نمي كند.

دوست دارم زمين را لعنت كنم . اسمان را هم.

اسماني كه سيل اشك هايش را بر زمين جاري ساخت تا تري را وادار كند كه اشك بريزد .

اخر چرا بايد باراني باشد تا زميني سر شود و اشک هایی جاری .

                                                                                        مرده شور زیگیل